پیله
روح بزرگت را در این چند روز دنیایی
ناگزیر در ظرف کوچک جسمت گنجانیده اند
یک روز این پروانه ی زیبا
پیله ی تنگ و تاریکش را
به مقصد اسمان آبی ترک خواهد کرد
تا ان روز ....
پیله ات را امانت داری خوب باش...
پایان نوشت: دلم سکوت میخواد و دنیایی از آرامش... اما...
+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۱ ساعت ۱:۲۴ ب.ظ توسط پرنیان
|